باز هم نق زدن های یک آدم واقعی یا بستن کامنتدونی !

ببینید من می خواهم بی مقدمه یه مسئله نق وارانه رو اینجا بنویسم و بعد برم.

قرار بود اين جا، اين وبلاگ، يه دريچه باشه برای حرف های ناگفته. برای حرفايی که نمی تونستم يا نمی خواستم بگم. برای نوشتن سفيدی هايی که نخونده بودی. برای نوشتن ناگفته هايی که جلو آدم بزرگا نمی شد گفت، چون با معيارهای خودشون قضاوت می کردن. 
بعد تر یکی از روی بستنی بابارحيم پيدام کرد. استاد از روی دهن لقی همکلاسی . اون يکی آقاهه از خاطرات چمدونی ... اون خانوم کوچيکه هم لابد از علاقه ی من به جک و جونور! اين روزا يه تيله ی جديد هم اين جا رو می خونه. حتا ديگه تو هم می دونی. و شايد خيلی آشناهای ديگه که نمی شناسمشون ميان اين جا و قصه های روزهای بی خورشيد منو می خونن يه مدت دوست نداشتم اين رو. دلم نمی خواست تو اين يه وجب جا هم مجبور باشم خودمو سانسور کنم. اما کم کم عادت کردم. نه به سانسور، نه. به اين که خودم باشم و موقع نوشتن به کسانی که من رو بر اساس نوشته هام قضاوت می کنن فکر نکنم.
راستش اصلا خوشايند نيست که تصادفا بری سراغ کامپيوتر يکی از آدمای فاميل و تمام صفحات وبلاگت رو save شده ببينی. اما خوب فکر می کنم لابد اونم می دونه مخفی موندن اين جا چقدر برام مهمه، واسه همين تا حالا به روم نياورده. کاش هيچ وقتم نياره.
درسته که تو اين دوره، ديگه چيزی به نام حريم شخصی معنا نداره. اونم زمانی که تو با دست خودت دکمه ی پابليش رو می زنی. اما يه جورايی دلم می خواد اونايی که اينجان و می دونن من چی می گم، اونايی که خودشون می دونن مخاطب اين نوشته ن، بذارن همه چی شخصی باقی بمونه. قصه ها رو وارد بازی آدم بزرگا نکنن. بالاخره هر کسی می تونه يه افسانه ی شخصی داشته باشه، نمی تونه؟
خواننده جان!
منی که می خوونی یه آدم واقعی هم هستم! یعنی یک سری نوشته نیستم. من هم مثل تمام آدم های واقعی، زندگی خسته کننده ی خودم رو دارم. صبح ها بیدار می شم ! میرم. میآم. درس می خوونم. زندگی می کنم. نق می زنم. شام می خورم.! گند دماغم. توی صف بانک منتظر می مونم.'گاهی عصبانیم. خسته ام. گیجم. خودخواهم. وجود دارم خلاصه!
امـــــا
این من یک میسیز هاید هم داره که گاهی میآد این جا قصه سر هم می کنه. قصه از همه چیز. از همـــــــــه چیز و همه جا. برمی داره ملوییت های روز را سوا می کنه، شماره می زنه. برمی داره غمزدگی هاش رو توو قالب سوم شخص مفرد می نویسه. ...بعد یک سری آدم هایی که در زندگی واقعی من هستن به دلیل یک اشتباه استراتژیک من که آدرس این جا را یک جایی گذاشته بودم، دارند می آیند من رو می خوونن. من پنهان نمی کنم که دوست داشتم بعضی آدم های واقعی من، من را بخوونن بدون آن که بهشان رودررو بگم من یک همچین پستویی دارم ولی خوب بین اونها کسایی هم اومدن این جا که من نمی فهمم چرا اومدن! .(پسرعمو جان سلام! دخترخاله ف جان خوبی؟ من گفتم سلامی کرده باشم! این بالایی ها به شما مربوط نیست ها! این که شما زنگ زدی گفتی سرماخوردگی م خوب شد یا نه ربطی به این نق ها نداره و این فقط یه حسن تصادفه ! من خیلی هم خوشحالم که این جایید. گفتم که بدونید! ولی خدایی بعضی پست ها رو بالاش می نویسم ورود پسرعمو -مرد مو بلند سیبیلو- و هرگونه داداش و عمه و خاله ی آدم مطلقا ممنوع! موافقین!؟ این جا من دارم چشمک می زنم تا موافقتتون رو جلب کنم! متین و سحر رو ببوسید برای من)
خواننده جان که در زندگی واقعی من رو می شناسی اما کم!این که شما این جا جزییات زندگی من رو میخوونی واون قدر نشانه چیده شده که بتوونی با خوانش معنا دارت (!) مصداق نشانه هام رو پیدا کنی- مهم نیست حتی که داری این کار رو می کنی- ، این قدر خنگ نباش که بیایی از من جزییاتی رو که نمی فهمی بپرسی. مگر من رو کردم به شما و گفتم بیا بنشین می خوام درددل کنم؟کجای زندگی واقعیمون همچین صحنه ای از من دیدید که خیالتون برداشته که من مایلم با شما حرفی بزنم بیش از سلامی که با هم داریم. من می فهمم که آدم وقتی هر روز نوشته های یه کسی رو می خوونه خودش رو با اون صمیمی احساس می کنه. بله من هم یادداشت های آشناهام رو خوندم و بیشتر شناختمشون. حتی یادداشت های غریبه ای رو خوندم و از شدت همذات پنداری خفه شدم یا دلم خواسته برم بهش بگم غصه نخوره یا هاها چقدر خنده دار بوده فلان موقعیتش یا هر چی. اما نرفتم بپرسم بالاخره فلان قضیه چی شد؟! به کجا رسید؟ کی چه می شه!؟ می دونی؟ رابطه من با شما همونیه که بود. دوری و آشنایی (حتی دوستی هم نه) پس بدونین که نه این که من حتی نخوام، من نمی تونم با شما یهو از رابطه معمولی ای که داریم پرت شم توو مرحله ی صمیمیت چون شما اومدین اینجا و با کمک نوشته های من و حدس و گمان های خودتون به نتایج گهرباری دست پیدا کرده اید درباره زندگیم! و ...
چیز دیگه ی که هست اینه که اگر من این جا نوشتم که غمزده م لابد آدمی رو نداشتم اون لحظه که برم بهش بگم فلانی من غمزده هستم و دارم می میرم از غمزدگی! بیا من رو از دلتنگی درآر. لابد می دونستم همون موقع که شما وجود دارین و می تونم به شما مراجعه کنم تا منو غیر غمزده کنید اما چی؟ مراجعه نکردم. پس می فهمیم که نمی خواستم با شما حرفی بزنم. حالا اگر اومدید این جا رو خوندین فکر نکنین رسالتی بر دوشتونه که بیایید من را از این وضع دربیآرید. چون نمی تونید. چون شما توو حوزه صمیمیت من نیستید. درنهایت این که من نمی خواهم برم یک وبلاگ ناشناخته درست کنم و به اسم چه می دونم مثلا کلم پیچ پست بنویسم. می دونم که همین حالا هم سانسورچی خوبی شدم از سختی قضاوتی که آدم رو می کنین... بعد می‌دونی، آدما نبايد خودشون مجبور کنن به توضيح دادن. توضيح‌دادنِ چيزی که ذاتن توضيح-پذير نيست، يکی از سخت‌ترين کارای دنياست. خيلی چيزا رو نمی‌شه از زمان و شرايط‌شون منفک کرد، نمی‌شه جدا توضيح‌شون داد بعد از گذشت این همه وقت در این وبلاگستان دوستای زیادی پیدا کردم. کسایی که گاهی تشویقم کردن، و گاهی نقص هام رو گفتن، و باعث شدن حتی اگر نوشته هام اونقدرا بهتر نشد، خودم سعی کنم آدم بهتری بشوم... اما چند وقتِ که صفحه ی نظرات تایید نشده ی وبلاگ من، بهره ی کوچکی از مهربونی و ادب داره.
من هم ادمم. –به قول بعضی کامنت گذارها و به درست- من هم دخترم. هر انسانی، هر دختری از شنیدن یه حرفایی بی نهایت می رنجه. هر کس که می خواد باشه. و لطفاً باز پیش خودتون از دموکرات نبودنم نگید. شنیدن حرفی که اساس منطقی نداره،  و فقط نوعی تفریح کردن با احساسات دیگرانه ربطی به دموکرات بودن نداره. همه ی اونهایی که امیدوار بودند با لغات و افکار زشتشون باعث واکنش من بشن بدونن که موفق شدن. کاملن درسته! من هم گاهی ضعیفم و می رنجم و از بی انصافی شنیدن گریه م می گیره. خوش به حال شمایی که قدرتتون در تایپ کردن چند حرف زشته، اون هم پشت مانیتورهاتون، بی نام و بی نشون. حرف هایی که اگه یه نفربه خواهرتون بگه، غرور و غیرت مردونتون!!! نمیذاره شبا چشم روی هم بذارید.
 تا نمیدونم کی در این وبلاگ کامنتدونی نخواهیم داشت. این دختر مغرور و بد اخلاق و خودشیفته دیگر هم رنگ جماعت بودن رو نمی خواد. طاقت نداره به اسم حق دیگران، دائم ناحق بشنوه. متاسفم که به قیمت بدیِ عده ی کمی، باید جلوی آزادیِ این همه نظر دلسوزانه و منتقد و مهربون رو بگیره و در را به روی اونها هم ببنده.  اما همیشه برای دل خودش و کسایی که "لاست پچ" رو دوست دارن خواهد نوشت.  ساعت ها با خووندن وبلاگ های دیگران لذت خواهد برد و خودش دونه به دونه سراغ کسانی که به چشم رفیق نوشته هاش رو خووندن خواهد رفت*!! 

پ.ن:من نمی‌فهمم ازين‌ور هی می‌گي اين مهملات چيه تو وبلاگت می‌نويسی و فهيمه رحيمی و اينا
بعد ازين‌ورتر هنوز آب پست قبلیم خشک نشده ميل و آف‌لاين که آپ جديدت کو!!
آره با شخص شمام، لينک نمی‌دم که ضايع نشی :|